BOOM

อาบน้ำเสร็จกลับมาที่ห้อง อ้าว…ที่เตียงมีคนนอนสูบบุหรี่อยู่ เป็นเด็กหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกันหรือแก่กว่าไม่เกินปีสองปี หน้าเกรียมแดด ผมยาวยุ่งเป็นกระเซิง หนวดเคราหร็อมแหร็ม ใส่เสื้อทหารเก่าๆ กางเกงยีนเปื่อยๆ รองเท้าผ้าใบเน่าๆ ดูเหมือนจะพยายามทำตัวให้ดูเข้ม แต่คนตัวเท่าลูกแมว คงสูงแค่ไหล่ผมเองมั้ง

-สงสัยเป็นเพื่อนใหม่พึ่งมาถึง-

“ว่าไงเพื่อน เพิ่งมาถึงเหรอ” ผมทักทายไปก่อน

“……………………”

“เตียงของเราเอง เดี๋ยวขอล่ะกัน จะนอนแล้ว” ผมบอกเพื่อนใหม่ไปอย่างสุภาพ

“……………………”

มันยังนอนดูดบุหรี่ต่อ ส่วนผมก็ใส่เสื้อผ้าเตรียมเข้านอน เพลียจริงๆ วันนี้ ใส่ชุดนอนเสร็จหันกลับมา..

อ่อ ลุกขึ้นนั่งแล้วครับ โยนตัวโยกไปเอียงมา คอพับคออ่อนหัวคลอนครอกแครก

“มรึงงงง…รู้ม๊าาาาย กรูเปนคราาาาย” เสียงอ้อแอ้ ท่าจะเมามากถึงไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร…ผมคงจะรู้หรอกนะเพิ่งเจอกันครั้งแรกเนี่ย จึงส่ายหน้าแทนคำพูดว่ากูไม่รู้โว้ย แต่เพื่อนยังพยายามถามอีกโดยการชูมือขึ้นพลิกหลังมือให้ผมดู

“มึงเห็นมั้ย…นี่อะไร”

“ก็มือไง…” ผมตอบไปตามที่เห็น

…ส่ายหน้า… เพื่อนใหม่ผมส่ายหน้าบ้าง “เชี่ย…กูให้มึงดูแหวน…แหวนกูเนี่ย” ไม่พูดเปล่าแต่ตวัดมือเข้ามาใกล้หน้าผมเกือบทิ่มลูกกะตา แถมสบถหยาบคายทำให้ใจผมเริ่มเดือด ถึงตอนนี้เพื่อนใหม่ก็พูดเสียงดังขึ้นๆ ทำให้คนที่เข้ามุ้งนอนไปแล้วโผล่หัวออกมาสังเกตการณ์

“อ๋อ จบวิดลัยเกษตรมาเหรอ”

ผมพูดตามที่เห็นเพราะรูปร่างเหมือนแหวนรุ่นธรรมดาทั่วไป เคยเห็นเด็กวิทยาลัยเกษตรกรรมใส่กันเกร่อ ลักษณะเป็นแหวนเงินหัวพลอยสีน้ำเงิน ข้างแหวนแกะเป็นรูปช้างลากซุง

“ก้อสวยดีนี่” ผมยังมีแก่ใจพูดเอาใจ แต่เพื่อนใหม่กลับลุกขึ้นยืนตะคอกเสียงดัง

“ไอ้เชี่ย….พูดไม่รู้เรื่อง เท่ารุ่นลงไป!!” ถึงแม้จะตะคอกเสียงดังแต่ตัวคนยืนโงนเงนจะล้มมิล้มแหล่ และผมก็ไม่รู้ด้วยว่าเขาพูดถึงอะไร จึงยืนเฉย ยิ่งสร้างความไม่พอใจให้พ่อหนุ่มคนนี้มากขึ้น

“เท่ารุ่น!!!!!”

เออ แฮะ เพื่อนผมยังตะคอกซ้ำๆ คำเดิม บัดเดี๋ยวเงยหน้ามองผมสลับกับชี้นิ้วยิกยิกลงพื้น คงอยากให้ผมทำอะไรสักอย่างที่พื้นห้อง

“เท่ารุ่นลงไป๊!!”

คราวนี้เสียงดังมากครับ เหมือนโมโหสุดขีด สายตากร้าวจ้องหน้าผมแต่มือยังชี้ๆ ไปที่พื้นเช่นเดิม

-อะไรว๊ะ …ท่าจะเมาไม่รู้เรื่อง-

ผมบ่นในใจ และคิดหาวิธีไล่หมอนี่ออกไปจากห้อง จะได้นอนซะที

“เมาแล้วก็ไปนอนสิเพื่อน” พร้อมกับผลักไหล่เพื่อนใหม่เบาๆ เพียงแค่นี้เพื่อนก็เซแซดๆ ไปชนเตียงเสียงดังเคร๊ง! พอตั้งตัวได้ทำเป็นฮึดฮัด

“เฮ้ย! มึงสู้กูเหรอ”

“เปล่า ผมก็แค่บอกให้คุณไปนอน” ผมชักโมโหเลยขึ้นเสียงเถียงไปบ้าง

เสียงทุ่มเถียงกันคงดังออกไปถึงป้อมยาม จึงเห็นลุงยามเข้ามายืนกลางเป็นกรรมการระหว่างเรา

“อย่าให้ลุงต้องรายงานอาจารย์เลย”

ดูเหมือนเพื่อนจะฟังลุงยามอยู่บ้าง (หรือเห็นผมตัวใหญ่กว่า) จึงยอมเดินออกไป แต่ยังอุตสาห์หันหน้ามาฝากคำขู่

“มึงจำไว้….เดี๋ยวมึงกะกูเจอกัน” แล้วโซเซออกจากหอไป

มารู้ในตอนหลังว่าเพื่อนใหม่คนนั้น แท้จริงเป็นนักศึกษารุ่นพี่ จะเข้ามา “แดก” รับน้องใหม่ บังเอิญเมาเข้ามาคนเดียวเลยปฏิบัติการไม่สำเร็จ ผมเองก็ไม่ทราบเรื่องการรับน้องของป่าไม้มาก่อน จึงไม่รู้ว่าแหวนที่พี่พยายามโชว์ให้ดูนั้นเป็นแหวนประจำรุ่น ซึ่งแหวนรุ่นป่าไม้จะใช้สัญลักษณ์ช้างลากซุง ส่วนหัวแหวนใช้สีแตกต่างกันไปในแต่ละรุ่น การโชว์แหวนเป็นการแสดงตัวอย่างเปิดเผยว่า “กูรุ่นพี่นะเว้ย” อะไรทำนองนี้ แต่ปกติไม่มีใครทำกัน ยกเว้นพี่แหวนคนนี้แหละ ถ้าไม่เมาแกก็คงไม่ทำ หลังจากเปิดเรียน เรา…คือผมกับรุ่นพี่คนนั้น ก็เจอหน้ากันบ่อย แต่ดูเหมือนพี่จะจำผมไม่ได้

โธ่…แล้วกัน ของที่พี่ฝากผมไว้ จะทำยังไงดีล่ะ!